| تبليغات | X |
|
love
|
|
پنجشنبه 8 مرداد 88 MENU blogarchive designer ARCHIVE اردیبهشت 1391 فروردین 1391 اسفند 1390 آذر 1390 خرداد 1390 اسفند 1389 مهر 1389 شهریور 1389 مرداد 1389 تیر 1389 اردیبهشت 1389 فروردین 1389 اسفند 1388 بهمن 1388 دی 1388 آذر 1388 آبان 1388 مهر 1388 شهریور 1388 مرداد 1388 تیر 1388 اسفند 1385 FRIENDS
من و ام اس (ویولت) DESIGNER |
تراژدی پاک است و آرامبخش، و اطمینان میبخشد... در درام، با وجود این خائنان، بدذاتانِ ستیزهجو، بیگناهان مظلوم، انتقامجویان و بارقههای امید، مُردن مثل حادثهای هولناک است. (...) تراژدی آرامشبخش است، چون دیگر میدانیم هیچ امیدی وجود ندارد، این امید کثافت.
فرانك آباگنيل (كريستوفر واكن) در يك سخنراني:
- دو موش كوچك توي يك سطل خامه گير افتادند، اولي زود تسليم شد و غرق شد. دومي ول نميكرد. اينقدر تقلا كرد، تا خامه را تبديل به كره كرد و بيرون اومد. آقا، در اين لحظه، من اون موش دومام.
مريم بانو (بيتا فرهي) خطاب به محمود (خسرو شكيبايي):
تو تنها كسي بودي تو زندگيم كه فكر ميكردم خيلي به من نزديكي. از اينكه تونستم بهت تكيه بدم، احساس غرور ميكردم. ولي تو هم دوام نياوردي، مثل همه. ديگه از اين آدما خسته شدم. بايد بتونم تنهاييمرو دربست قبول كنم. باهاش اخت بشم. باهاش انس بگيرم.
راكي (پل نيومن) خطاب به نورما (پير انگلي):
- ميدوني، من خيلي خوششانسم. انگار هميشه يكي اون بالا هست كه منو دوست داره. - و يكي هم اين پايين.
یادش بخیر همیشه منتظر بودم که یه بار یکی از این گوشی ها زنگ بزنه.تا الانم که ۲۰ سال از اون وقت میگذره زنگ نزده.
او طناب را برای خودکشی انتخاب کرده بود.اما من فکر میکنم که او حتی به آن حلقه طناب نیز احتیاجی نداشت.او قبل از آنکه بمیرد ، مرده بود.
روحش شاد.
دلیل شکست شافعی از حسن نژاد چی بود؟؟
هر کی یه چیزی میگه اما من میگم چون ستاد شافعی پر بود از ژنرال و ستاد حسن نژاد پر از سرباز بود و تو جنگ سربازها تعیین کننده هستن.همین!
می گویند آخرین جمله ونسان ونگوک این بود:
تیره روزی های بشر را هرگز پایانی نیست. اعتراف میکنم که هرگز با جمله ای به این اندازه موافق نبودم. ونگوگ در عمرش یک تابلو فروخت فقط یک تابلو! در ۳۶ سالگی به سلامت روانیش شک کرد . به درخواست خودش به بیمارستان روانی منتقل شد. در آنجا دریافت که پزشکان از خود او بیمارترند،پس آنجا را ترک کرد و به سرنوشت خویش بازگشت.در ۲ ماه پایانی زندگیش بیش از ۹۰ تابلو کشید. این تابلو ها نشانه انسانی است که به ابدیت ، به انسانیت ، به طبیعت و عظمت آفرینش معتقد است و بازگو کننده روحیه هنرمندی است که سرگشته بود و به پایانی وحشتناک محکوم. او در ۳۷ سالگی در میان زیباترین کشتزارها خودش را کشت.
گاهی اوقات اینجوری میشیم...
گیج گیج.. چرا که به دلخواه خودشان میگذردند این روزها....
کجا برم این غم ، گوزن کوهی
مدیار من جوانم ، رشیدم ، عیارم ، عیار بی پروایم مدیار من خون تو مدیار به رویه گیوه پسر بلقیس نشت کرده است خونت گرم است ، هنوز گرم پای من ، پای گل محمد ، گرما گرفته است گرما از خون کاکل تو مدیار کاکلت خونین است...........
یونس را سلام
انبار باروت بی اعتنایی آدمها بر سخنان عارفان ، پیشین و پسین ندارد.آیینه عادات مردمان این دیار را شکستن و چینی نیست.مانده و خواهد ماند. قصه ترتیب آمدن و رفتن هاست. تن مان را در ساعت 11 به وقت محلی از میان توده متورم بغض های فرو خفته در بساط ظهر زنگار بسته تابستان ، منزوی تر از همیشه به سایه تبریزی های غسالخانه سپردیم.شیون ما آغازی بر پایان تجربه بودن تو بود.دومین بلوغ ، پیچیده شدن در سفیدی و رفتن به نا کجا. چه تفاوت میکند که کجا باشی وقتی کسی زبانت را نمی فهمد و همه را بیگانه می یابی. ایستادن در صف نماز، قلبمان زودتر از پوستمان عرق میکند و میسوزد و خوابیدن در بستر خاک.خاکهای سرد.سرمایی به وسعت افق تنهایی انسان. 
زندگی صحنه یکتای هنرمندی ماست،...هرکسی نغمه خود خواند واز صحنه رود
صحنه پیوسته به جاست...خرم آن نغمه که مردم بسپارند به یاد. به یاد عزیز از دست رفته مان یونس شاهورن که چه سبک بال پر کشید و رفت
یادش بخیر سال پیش تو این روزها همه توو اینترنت میگشتن توو بالاترین توو جرس تا ساعت تظاهرات فردا رو پیدا کنن و بعدش به همدیگه خبر بدن.اما امسال چی؟؟همه میآن و می گردن تا قرکانس فارسی ۱ رو پیدا کنن و به همدیگه خبر بدن.
عجب.ما رو باش!!
مدیر: خانم اگه میخوای اسم دخترت رو بنویسی باید صدو پنجاه هزار تومن بریزی به حساب همیاری... زن : مگه اینجا مدرسه دولتی نیست !؟ - اگه دولتی نبود که می گفتم یک میلیون تومن بریز!!زن : آقا آخه مدارس دولتی نباید شهریه بگیرن!- این که شهریه نیست اسمش همیاریه! زن : اسمش هر چی هست.تلویزیون گفته به همه مدارس بخشنامه شده که مدارس دولتی هیچگونه وجهی نمیتونن دریافت کنن! - خب برو اسم بچت را تو تلویزیون بنویس!! اینقدر هم وقت منو نگیر... زن : آقای مدیر من دوتا بچه یتیم دارم! آخه از کجا بیارم ؟!! ـ خانم محترم! وقتی وارد اینجا شدی رو تابلوش نوشته بود یتیم خونه یا مدرسه؟! آهای مستخدم،این خانم رو به بیرون راهنمایی کن!! ... زن با چشمهای پر اشک منتظر اتوبوس واحد بود... اتومبیل مدل بالائی ترمز کرد... روزنامه ای که روی صندلی جا مانده بود رو برداشت و بهش خیره شد : کمیته مبارز با فقر در جلسه امروز ... ستاد مبارزه با بیسوادی ... تیتر درشت بالای صفحه نوشته بود : با ۲۰۰۰۰۰ زن خیابانی چه می کنید !؟ زن با خودکاری که از کیفش بیرون آورده بود عدد را تصحیح کرد: با ۲۰۰۰۰۱ زن خیابانی چه می کنید !؟
حس میکنم زندگی را باخته ام و خیلی کمتر از آنچه باید در بیست و پنج سالگی داشته باشم دارم.می دانم که نمی دانم و این از کسی نیست جز خودم.در اتوبوس زمان یکی یکی ایستگاههای خالی زندگی را طی میکنم تا به ایستگاه آخر برسم.هر آنچه که میتوانستم انجام دهم در کژفهمی های جاری زندگی و در بن بستهای بی پایان هستی رنگ باخت و رنگ باخت و رنگ باخت.نمی خواهم شروع کنم باز زیستن را..........
«دنی خارکه همیشه با ماست» |
